|
رهگذری تنها....در امتداد جاده زندگی.....روان است... جاده ...باریک و لغزندست... هوا مه آلود...روزهای تکراری...زمستانی ابدی...تنهایی محض... رهگذر... خستست... از دستهای کرخت درختان .... غنچه ای نمیچکد حتی.... که دلخوش کند لحظه ای چند... احساس پوسیده اش را...به آمدن بهار دیر زمانیست که دیگر...فریب سایه های خیال را...میشناسد... رهگذر ...خستست.... لحظه ای درنگ میکند....کنار جاده تنهایی اش میخرامد... زمان اما...متوقف نمیشود...میتازد... رهگذر سراسیمه...به شب می اندیشد... شبی که شاید ...هرگز طلوعی نداشته باشد...(نوشته رهگذر...)
|
...یادش بخیر با اینکه شیرازی بودم همه بچه های کلاس عاشقم بودن و نمره اول کلاس بودم
و خلاصه محبوبیتی داشتم عجیب...وقتایی که مامانم میومد مدرسه دنبالم که تعطیلات بریم شیراز بچه های کلاس بق میکردن.تازه مبصر هم بودم و خلاصه فرمانروایی میکردم...هییی یادش بخیییر
..
...
و بنده با چای و شیرینی از ایشون پذیرایی کردم...بعد از مدتی بازی و نقاشی کشیدن 
نوبت به پذیرایی میوه رسید.بنده هم با کلاس فراوان و کاملا مودب دیس میوه که حاوی پرتغال وسیب و یک دانه موز بر روی میوه ها بود رو آوردم..بلهههه یک عدد موز!!!
کاشف به عمل اومد که لحظاتی پیش خواهر کوچیکه بنده دخل یک عدد موز دیگه رو هم آوردن و ما موندیم و یک موز ه بیچاره...
و ساکت و موذیانه به بشقاب دوست بنده خیره شده بودن
.تا اومدم حرکتی بکنم ایشون موز رو از توی بشقاب دوست بنده برداشتن
و سریعا محل رو ترک کردن
...............................................پایان
!اصن یه وضعیییی..افتضاااح...دور و برم رو که نگا نگا میکردم چشمم افتاد به خورده کشکایی که دیشب خورده شده بود و خورده هاش همه جا ریخته شده بود و جالب اینجا که مورچه ها هم عاشق کشک شده بودن و بشدت در حال فعالیت بودن .خلاصه یه نفس عمیق کشیدم.ریلکس ریلکس پا شدم رفتم راحت صبحونمو خوردم و در عرض دو ساعت! خونه رو سابیدم!
بعدش اومدم سراغ کامی و یه آهنگ باحال گذاشتم و جهت رفع خستگی واسه خودم کمی قر دادم
!کلا قر دادن دوای هر درده(البته واسه بنده!)!بعدش به بامبوهام رسیدم 
و کلی قربون صدقشون رفتم و یه پاپیون خوشکل بهشون چسبوندم.رفتم تو حیاط چشم دوختم به آسمون .به چند تا درخت تو حیاط که باد برگاشونو تکون میداد.احساس آرامش عجیبی داشت.همون حالت ایستاده حدود رب ساعت تو فکر بودم و تو عوالم خودم بود.به خواب دیشبم فکر کردم و کلی با یاداوری خاطرات گذشته
لبخند زدم...برگشتم تو خونه.بوی غذای مامان پیچیده بود .دو تا ظرف بزرگ سالاد درست کردم و همراهش برنامه اشپزی بهونه رو نگا میکردم و وبا هر کلمه ای که میگفت من اینجوری
میشدم!!....اصن غذاهایی که میپزه رو خودش یه بارم نخورده
!!!اصن ذایقه ایرونی به غذاهای خوش طعم و لذیذه.غذاهای ابپز و بدون ادویه به ایرونی جماعت نمیاد!خلاصه که جاتون خالی آخر کار هم با خانواده محترم سر سه سوت از خجالت معده محترم دراومدیم
..........پایان
...
صب کله سحر
و به به چه هوایی و اینا!
!
چپاندن مقادیر زیادی کتاب در کیف !
بدو بدو دیرت شده!
بیشتر بدو!
سرویـــــــس!
سرعت بنز!!! 
نگاههای نه چندان پاک از سوی اجنبی!!
!!
سرکلاس واستاد گرانقدر.
..!
تلفن های وقت و بی وقت!
و باز هم سر کلاس!
رفقای ناباب!
بازم همونا!
ضعف شدید و عملیات احیا!
خدا جونم آی لاو یو و این حرفا!
آخ جون زنگ آخر!
هوای دل انگیز پاییزی!
آپ وبلاگ و تایپ مشق شب!
موسیقی چیتان چیتان!
لهیدگی !
بخور بخور!
اینجوری!
اینجوری!
و
اینجوری!
یه کم فقط یه کم ورجه وورجه
!باور کنید!
هزار ویک...هزار و دو...
